บทที่ 3 การเปลี่ยนแปลง
เช้าวันใหม่หมุนเวียนมาถึง...แสงแดดสีขาวจ้า แต่ซีดเซียวสาดส่องเข้ามาภายในห้อง...ดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา...มีแรงสั่นสะเทือนเล็กๆเกิดขึ้นที่ห้องเตียง...เธอหันไปมอง มือถือของเธอมีคนโทรเข้ามา... ใครกันนะ แม่? ไม่น่าเป็นไปได้ เพื่อน?อาจเป็นอย่างนั้น...
เธอหยิบมันขึ้นมา...สายเรียกเข้าชื่อว่า... เป้
บีกำลังเดินถือตะกร้าผ้ากลับเข้ามาในห้องเขาวางตะกร้าลงกับพื้น แล้วหยิบกุญแจห้องขึ้นมาแต่เขาก็ต้องสะดุดเสียงภายในห้อง... ดากำลังพูดกับปลายสาย เสียงดังจนได้ยินเธอคงตะเบ็งเสียงใส่
“มึงคิดว่ากูเป็นอะไร...”
“มึงเลิกกับกู...ฮือออ... มึงทำกูเจ็บแล้วมึงจะมาขอคืนดีกันง่ายๆเรอะ! มึงเห็นกูเป็นอะไร”
บีหยุดฟัง... ทำไมกันนะทำไมตอนนี้เขาถึงสงบขนาดนี้ เขารู้สึกอยากฟังอยู่ตรงนี้ ถ้าเป็นสมัยก่อนคงไม่ต้องสงสัย เขาคงเดินพรวดพราดเข้าไป แล้วทำให้มันบานปลายยิ่งกว่านี้...
เขาเป็นอะไรไปนะ...
“อย่ามาพูด!...อย่างน้อย เขาก็แคร์กูมากกว่ามึง! อย่ามายุ่งกับเพื่อนกู”
สิ้นเสียงมีเสียงของตกหนักๆครั้งหนึ่ง...เธอคงขว้างโทรศัพท์ทิ้ง...แต่เขากลับไม่ได้สนใจหรือตกใจกับเสียงของโทรศัพท์ที่ถูกขว้าง...เขาตกใจกับคำที่เธอตะโกนมาเมื่อกี้นี้
อย่างน้อย เขาก็แคร์กูมากกว่ามึงอย่ามายุ่งกับเพื่อนกู...
หรือว่าเธอพูดถึงเขา...
บีตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป...ห้องของเขาเหมือนเดิมทุกๆอย่าง...ยกเว้นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่ที่ปลายเตียง...และเศษซากโทรศัพท์ที่แตกกระจายอยู่ที่พื้นห้อง...ดามองมาทางเขา
แต่เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง...เขาวางตะกร้าผ้า แล้วเดินออกไปนอกระเบียง... วันนี้ท้องฟ้าสว่างไสวจนต้องหยีตามอง... เมฆมากมายกลาดเกลื่อนท้องฟ้าสีฟ้าสด...เขายืนนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนกลับเข้ามาในห้อง... ดาหยุดร้องไห้แล้วบีนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆดา เขาเห็นเธอร้องไห้กี่ครั้งแล้วนะ?
บีถอนหายใจเฮือกใหญ่... แล้วหันมามองดา
“...ไปทะเลกันไหม?”บีถามดาคำเดียว...แต่ดาดูอึ้งกับคำๆนี้เอามากๆในชีวิตหนึ่ง เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยจริงๆ
“...ไปทำไมล่ะ?”ดาถามกลับมาเรียบๆ...เธอดูสับสนในคำพูดของบีเอามากๆ
“ไม่มีอะไรหรอก...ที่นั่น...ท้องฟ้าสวยดี”
เวลาเกือบๆเที่ยง...บีและดาก็มาถึง...เมืองท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อเรื่องของ การเที่ยวทะเลพวกเขาไปเป็นช่วงที่ไม่มีนักท่องเที่ยว...อากาศเย็นๆนิดหน่อยทำให้แดดไม่ร้อนมากนัก... ผู้คนบางตา ดูไร้ชีวิตชีวาเอามากๆ...บีและดามาถึงด้วยมอเตอร์ไซค์คันเก่าของบี... แต่บีไม่ได้แวะจอดที่ชายหาดเขาขับรถเลยไปอีก ไปจนถึงอีกที่หนึ่ง... เป็นแหลมริมหาดสถานที่ที่เขาเคยบอกรักดา...
เมื่อมาถึงพวกเขาก็ลงจากรถแล้วเดินมามองริมทะเล...
“...กูชอบเวลามองทะเลนะ...”ดาพูดขึ้นมาลอยๆ
“...ทำไมล่ะ?”บีถามเขาเงยหน้ามองท้องฟ้า...
“มันดู...กว้างใหญ่...”ดาพยายามอธิบาย“กว้างใหญ่จนรู้สึกว่า ความทุกข์ทุกอย่าง...มันเล็กมากๆ”
บีพยักหน้าเงียบๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า...ก้อนเมฆมากมายกระจุยตัวกันคล้ายขั้นบันไดบนท้องฟ้าและเคลื่อนตัวจนเห็นได้เพราะลมที่พัดแรงในช่วงนี้... เขาคิดในใจว่าหรือมันคล้ายความรู้สึกของเขาตอนนี้ ที่มันกลับมา... และกระจุกตัวกันแน่นอกเขาไปหมด...เพราะเขายืนอยู่ตรงนี้ ที่ที่เดิมที่เขาบอกรักดาในอดีต เพียงแต่ตอนนี้มันคือปัจจุบัน... ปัจจุบันที่เธอเริ่มเห็นความสำคัญของเขาเธอเริ่มเห็นคุณค่าในตัวเขา... แม้มันจะยังเร็วเกินไปที่จะบอกอะไรได้แต่เขารู้สึกมีความสุขลึกๆ ที่ดาพูดกับชายที่ชื่อเป้เมื่อเช้านี้...
“...แล้วแกล่ะ?” ดาถามบี บีจึงหายเหม่อ“ทำไมแกชอบมองท้องฟ้า...”
เขาหยุดคิดเล็กน้อย...ดาเรียกเขาแปลกไป... ปกติ คำว่า มึง กู คงจะใช้กันอย่างไม่หยุดคิดแน่ๆแต่ทำไมดาถึงเปลี่ยนวิธีเรียกเขาล่ะ?
“...ก็ มันสวยดีมันดูเหมือนภาพวาด”บีตอบแล้วหันหน้าไปทางทะเล “ว่าไหม?”
“...มั้ง” ดาเองก็หันไปทางทะเลแต่เธอก็เงยหน้ามองท้องฟ้า... เธออาจไม่รู้ว่ามันสวยยังไงแต่เธอก็คงพอรู้สึกได้บ้างแล้วว่า มันสบายใจ ที่ได้มองท้องฟ้าอย่างนี้...เองก็คงเริ่มแปลกใจ...วันนี้บีเปลี่ยนไป แม้จะไม่มากนัก แต่เขาดูไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่คนเดิมที่ไม่ใส่ใจในอะไรไม่ใช่คนเดิมที่พูดจาหยาบคายและทำทุกอย่างด้วยความหยาบกระด้าง...
คนสองคน...หนึ่งสถานที่หนึ่งท้องฟ้าที่เขาและเธอเฝ้ามองในวันที่ที่นี่แสนจืดชืดและไร้ชีวิตชีวา...หนึ่งความเปลี่ยนแปลงที่เขาและเธอต่างพยายามทำเพื่อกันและกัน... ชั่วขณะนี้แหละที่เขาและเธอต่างรอคอยอยู่ลึกๆในใจ
ห่างไกลออกมาไม่มากนัก...รถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ห่างๆ ชายในรถกำลังโทรศัพท์...
“เป้... กูเจอแฟนมึงว่ะ...มากับผู้ชาย”ชายในรถสนทนากับปลายสาย และปลายสายก็ตอบกลับมาว่า
“ตามแม่งไป...โทรบอกกูด้วย”
“บี ชั้นเอากล้องมา...”ดาพูดขึ้นมาขณะนั่งรอบีตอนที่เขาเดินกลับมาจากการซื้อของในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆนี้“ถ่ายรูปกันไหม?”
บีไม่ตอบ แต่ยักไหล่ คล้ายๆจะบอกว่าทำอะไรก็ทำเถอะ...
ดาถ่ายรูปคู่กับบีหนึ่งรูปโดยดาถือกล้องหันเข้าหาคนสองคน บีทำหน้าเฉยๆ แต่อมยิ้มนิดๆ...ถ่ายเสร็จดาก็กดดูรูปแล้วหันมาบอกกับบีว่า
“กลับกันเถอะ...”ดาหันมาบอกกับบีแล้วก็ยิ้มให้...
บีไม่ตอบอะไร...เขาก็ยังแปลกใจตัวเองเขาแค่คิดว่า ไม่เป็นไร มาแค่นี้ก็ดีแล้ว...
บีกลับมาที่ห้องพร้อมกับดาห้องๆเดิมที่ดูสะอาดตา สำหรับบีในตอนนี้ ห้องนี้ดูดีกว่าทุกวัน ทำไมกันนะ...บีเดินมาหยิบเศษซากโทรศัพท์ของดาแล้วเอาไปวางบนโต๊ะ... ดาหันมาบอกกับบีว่า
“เดี๋ยวกลับมานะ”แล้วเธอก็คว้ากุญแจมอเตอร์ไซค์แล้ววิ่งออกไป
“เฮ้ย ไปไหน” บีร้องเรียกแต่ไม่ทันแล้ว...เขาก็เลยกลับมาที่ห้องคนเดียว นั่งลงบนโซฟาตัวเก่า แล้วหันมองรอบห้อง...เขาหยุดมอง ตำแหน่งนี้...ตำแหน่งที่ดามายืนร้องไห้อยู่ตรงนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน...ถ้าวันนั้นเธอไม่ได้มาที่นี่ จะเป็นยังไงนะ? เธอจะไปที่ไหน เขาจะเป็นยังไง...
สายตาเขาไปสะดุดกับซองใส่กล้องของดาเขาเลยวิ่งไปหยิบมาดู...
เขาเปิดกล้องดูรูปที่ถ่ายมามันมีรูปที่เขาเพิ่งถ่ายกับดามาไม่นานนี้... และก็รูปที่ดาถ่ายคู่กับเป้รูปเดียว... เธอคงลบรูปอื่นๆไปซะหมด แต่เธอก็ยังเหลือรูปของเป้ไว้...
ซักพักเขาก็เก็บกล้องของดาแล้วก็ไปนั่งที่โซฟาตามเดิม ซักพักดาก็เปิดประตูห้องเข้ามา พร้อมขวดเบียร์หลายขวด
“มา แดกเบียร์กัน” ดาพูดอย่างร่าเริง...
“ทำไมมาแดกห้องนี้ล่ะ ไม่ไปร้านล่ะเฮ้ย”บีท้วง
“ไปร้านมันแพงนี่หว่า”ดาพูดแล้วก็ไปพูดพร่ำทำเพลงต่อ เดินไปเอาที่เปิดขวดมาเปิดแล้วก็รินใส่แก้วแล้วยื่นให้บี บีก็ส่ายหน้า
“...ม่าย” บีปฏิเสธ
“กิน...” ดาคะยั้นคะยอ...
สุดท้ายเขาก็ต้องดื่มเป็นเพื่อนดาแต่เขาดื่มพอมึนๆ... ดาเล่นซะเมาอีกแล้ว แต่คงไม่เมามากนัก...
ทั้งสองคนคุยกันเรื่องในอดีตซักพัก
“ถามมึงจริงๆ...” ดาพูดขึ้นมา“มึงรู้สึกยังไง”
“...อะไร”
“มึงรู้สึกยังไงกับกู ตอนนี้...มันเหมือนเมื่อก่อนรึเปล่า?”
“...” บี เงียบ แต่คงเพราะอะไรซักอย่างทำให้เขาไม่ตอบ
ซักพักดาก็เดินไปหยิบเศษซากโทรศัพท์ของเธอมาประกอบ... แต่คงเพราะเธอขว้างแรงไป เธอเลยประกอบไม่ได้ซักที...
“...พอเถอะ มันพังแล้ว” บีพูดให้ดาหยุด
ดาปล่อยมันลงพื้น แตกกระจายอีกครั้ง...แล้วเธอก็ก้มลงเก็บมาประกอบกันใหม่...
“ดา...พอเถอะ” บีพูดอีกครั้งแต่ดาไม่ยอมหยุด
“มันไม่มีทางเลยเหรอไง...ที่จะทำให้ของที่เสียไปมันกลับมา”ดาหันมาพูดกับบี...เสียงดังมาก ซะจนเขาหยุดคำพูดห้ามเมื่อกี้
ดาขว้างมือถือเธอลงพื้นอีกครั้ง
“กูก็ไม่รู้ว่ากูรู้สึกยังไง...กูเพิ่งถูกบอกเลิก...ทำไมกูต้องมาหามึงด้วยวะบี”ดานั่งลงหลังพิงผนัง...
“...มึงจะรู้ไปทำไม...” บีถามดาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ...ปนเศร้า“ถึงมึงจะรู้ไป มึงจะทำอะไรได้วะ มึงไม่ได้รักกู!”
“...กูแค่หวังหวังว่าโลกนี้ยังมีคนที่ยังรักกูบ้าง”ดาร้องไห้อีกแล้ว...แต่เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้
บีก้มลงเก็บเศษชิ้นส่วนมือถือของดาขึ้นมา...
“...กูรักมึง” บีพูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับดา “กูยังรักมึง”
ดาจ้องมองบีด้วยสายตาที่เจิ่งนองด้วยน้ำตาที่เธอเพิ่งจะหลั่งออกมาก่อนจะโจนตัวพุ่งเข้ามาสวมกอดเขาไว้... ด้วยกำลังทั้งหมดที่เธอพอจะส่งไปหาเขาได้ด้วยทุกสิ่งที่เธอมี ด้วยสองแขนที่เธอโหยหา กวาดแกว่งไปถึงแผ่นหลังของบี...
“...ถ้ามึงอยากจะไปจากกูเมื่อไหร่...มึงได้ไปเสมอนะ”บีพูดทั้งๆที่ยังยืนอยู่อย่างนั้น...
ดาดึงตัวเองออกมาห่างจากบีเล็กน้อยให้ใบหน้าของเธอได้จ้องมองใบหน้าของเขา...ดาใช้นิ้วชี้ทาบไปที่ปากของบี...เป็นข้อความที่ไม่ต้องบอกกล่าว... บอกเขาว่า ไม่ต้องพูดอีกแล้ว...ใบหน้าของเธอดูเป็นประกายเพราะน้ำตา
“ฉันจะอยู่กับแก...” นี่คงเป็นอีกครั้งที่เธอเปลี่ยนวิธีเรียกเขา “ฉันจะไม่ไปไหนแล้ว”
“...ดา”บีกำลังพูดบางอย่างออกมาจากปากของเขา... แต่แล้ว...ปากของเขาถูกอุดไว้ไม่ให้พูดอะไรอีก ด้วยริมฝีปากของดา...มันเป็นสัมผัสที่แสนวิเศษสำหรับเขาผู้ซึ่งไม่เคยได้รับสัมผัสเช่นนี้มาก่อนในชีวิต...
แต่บางทีคงเป็นเพราะความรู้สึกที่ไม่พร้อมเขายกแขนขึ้นจะผลักเธอออก แต่เธอก็เอามือของเธอมาทาบมือของเขาและสอดนิ้วประสานกันทั้งห้านิ้ว มือของเขาอ่อนปวกเปียกคล้ายกระดูกหายไปในทันที...
เวลาเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้จนเขาและเธอถอยห่างจากกัน...
บีไม่สบตาดา... เขาร้องไห้
“มันยังไม่สายไปใช่ไหม...ที่จะรัก...”ดาถามเขา...
บีพยักหน้า“ขอโทษ...คือกูไม่รู้จะทำยังไงดี”
“ไม่เป็นไรหรอก...”ดาเช็ดน้ำตาแล้วเธอก็เดินไปนอนบนเตียง...
บียืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน...ก่อนที่เขาจะเดินไปนอนที่โซฟา ทั้งที่หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่งในอก...
ทั้งเขาและเธอ
ต่างเปลี่ยนแปลงไปแล้ว...
